Mijn naam is Sharon. Ik ben moeder van vier kinderen, waarvan er één altijd gemist zal worden. Mijn zoon Djaé overleed door een acute volledige placenta loslating, op de tweede dag van mijn verlof. Op dat moment veranderde alles want ik voelde instinctief dat hij er niet meer was.. een verlies dat mijn leven voorgoed heeft veranderd. Het leerde mij hoe intens liefde en verlies met elkaar verweven zijn.

Sinds zijn overlijden is mijn leven volledig gekanteld. Rouw is voor mij geen fase, maar iets wat ik met me meedraag en wat mij mede heeft gevormd. Ik weet hoe het voelt als de wereld doorgaat, terwijl die van jou stilvalt. Het zit in alles, de kleinste details: in stiltes, in herinneringen, maar vooral in de liefde die blijft.

Ik woon met mijn prachtige gezin in het mooie Winterswijk. Naast het moederschap schrijf ik veel. Schrijven helpt mij om mijn gedachten en gevoelens een plek te geven. Ik geloof namelijk niet dat rouw opgelost hoeft te worden, maar dat het gezien en gedragen wil worden.

Ik wil maatje zijn omdat ik weet hoe eenzaam rouw kan voelen, zelfs wanneer er mensen om je heen staan. Lotgenotencontact heeft voor mij veel betekend; elkaar begrijpen zonder woorden. Ik ben er niet om het beter te maken maar om naast je te lopen. Om te luisteren, te erkennen en ruimte te geven aan alles wat er is, zonder oordeel.

Voel je vrij om contact op te nemen want soms is samen stil zijn al genoeg. Ik sta ervoor open om elkaar te ontmoeten voor een kop koffie, een wandeling of een belmoment. Ik kan het verdriet en de pijn niet wegnemen maar je hoeft het niet alleen te dragen. 🤍