Mijn naam is Marit. Ik ben getrouwd met Rolf en samen hebben we vier kinderen: Roos, Bram, onze overleden baby Daan en Teun. We werken allebei op een middelbare school. Rolf is afdelingsleider en geeft godsdienst en maatschappijleer, en ik ben docent Engels. In mijn vrije tijd lees, teken en wandel ik graag of kijk ik tv. We zijn lid van de PKN (confessioneel) in ons dorp Sliedrecht.

In 2017 veranderde ons leven voorgoed. Tijdens mijn derde zwangerschap leek er aanvankelijk niets aan de hand. Toch merkte ik rond kerst dat ik vaker een natte broek had. Ik was bijna 22 weken zwanger en wist dat je tijdens een zwangerschap wat vocht kunt verliezen, maar dit voelde anders. Op tweede kerstdag belde ik de verloskundige. Zij kwam langs voor een controle en ontdekte dat ik vruchtwater verloor door een lek in de vliezen. Dat kwam totaal onverwacht. Later hoorden we dat dit waarschijnlijk was veroorzaakt door de GBS-bacterie.
We zijn naar het ziekenhuis doorverwezen. Daar werd gezegd dat de bevalling meestal begint binnen 24 uur na het breken van de vliezen. Het was hopen op een wonder. Als de bevalling begon, zou ons kindje het niet redden, omdat het te vroeg in de zwangerschap was. Die middag en avond bleven de weeën uit, maar toen ik ’s nachts probeerde te slapen, begonnen ze toch. 

’s Nachts is onze Daan geboren en na een paar minuten overleden. Hij was echt prachtig. Nog geen dag nadat we naar het ziekenhuis waren gegaan, reden we terug naar huis, zonder baby. Heel lang voelde het onwerkelijk, alsof het een film was waarin het was gebeurd. De impact was (en is) enorm. We hebben veel rust gekregen van God bij het verlies van Daan. Dat heeft ons gered, denk ik.
Ik vind stichting Rouwkost een prachtig initiatief. Ik had gewild dat wij er veel eerder mee in aanraking waren gekomen. Het rouwproces voelde erg eenzaam. Mensen ontwijken je, omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen of hoe ze moeten reageren. Dat is de reden dat ik me wil inzetten als maatje. Ik vind fysiek afspreken het fijnste, maar (video)bellen is ook mogelijk. Wandelen vind ik een fijne manier om met elkaar in gesprek te zijn, maar de vorm van afspreken kunnen we samen overleggen.