Mijn naam is Kirsten en ik woon samen met mijn partner en onze dochters Fleur en Suus in Roelofarendsveen. Ik werk als voedingsassistent in het Alrijne ziekenhuis in Leiderdorp. In mijn vrije tijd ga ik er graag op uit met ons gezin, borrel ik graag met vriendinnen en speel ik graag dwarsfluit.

In 2020 raakte ik voor het eerst zwanger, een tweeling. Het was even wennen aan het idee. En dan het geslacht, 2 jongens, wat een feest. De zwangerschap verliep goed, tot ik met 25 weken plotseling in het ziekenhuis werd opgenomen vanwege een verkorte baarmoedermond en een vroeggeboorte neigde. Na een paar spannende dagen zou ik op 18 december naar huis gaan, maar helaas constateerde de gynaecoloog dat de bevalling begonnen was. Die nacht werden onze jongens Jack & Thijs geboren. Veel te vroeg. Veel te klein. Hun longen waren onrijp en ondanks alle fantastische hulp op de NICU in het LUMC Leiden konden ze niet bij ons blijven. Op 25 december namen wij afscheid van Thijs, en op 22 januari van Jack. Waar je zo gelukkig in verwachting bent, staat in 6 weken tijd je wereld op zijn kop. Een enorm gat is wat overblijft waar je samen een weg in moet vinden.
De verloskundige adviseerde ons een rouw/relatietherapeut. Zij begreep ons verdriet door het verlies van haar eigen kind. Dit zorgde voor een click en fijne en verhelderende gesprekken. Mannen rouwen anders dan vrouwen. Dat is oke en hoef je niet met elkaar te vergelijken. Dit hield ons bij elkaar en zo leerde wij elkaar steeds beter begrijpen, maar soms ook niet. Wat ook oke is.

Een half jaar na het verlies raakte ik weer zwanger. Weer waren we blij, maar het zorgeloze was er niet meer. De zwangerschap verliep goed, maar wel met extra controles. Psychisch was het heel zwaar, zeker rond het termijn van 25 weken. Daarna groeide het vertrouwen dat het deze keer goed zou verlopen. Na een hele spannende zwangerschap werd Fleur in februari 2022 gezond en wel geboren! Ik voelde me al zolang moeder, maar nu ook zichtbaar. In april 2024 mochten we onze tweede dochter verwelkomen, Suus.

Wat ik zelf erg gemist heb na het verlies van onze jongens, is contact met lotgenoten. Familie en vrienden probeerde daar te zijn waar wij ze nodig hadden, maar desondanks voelde ik mij vaak eenzaam en onbegrepen. Ik ben wel opzoek gegaan naar ‘lotgenoten’, maar merkte toch dat ik dit best lastig vond. Dit is dan ook de reden waarom ik mij als maatje heb aangemeld. Ik wil een luisterend oor bieden aan jou als jij daar behoefte aan hebt. Want soms is luisterend oor al meer dan genoeg. Ik sta ervoor open jou te ontmoeten, samen ergens koffie te drinken of ergens een fijne wandeling te maken. Als je liever wilt (video)bellen is dat ook oke. Doe waar jij je prettig bij voelt, al wisselt dat soms per dag.