Mijn naam is Karin, ik ben getrouwd met Philip, moeder van vijf kinderen tussen de 31 en de 39 jaar oud en oma van zeven kleinkinderen. Ik houd van reizen, wandelen, lezen, tuinieren, films en nog veel meer. Ik sport veel, ben graag buiten en kan erg genieten  van het samenzijn met vrienden en familie.

Het is inmiddels ruim 18 jaar geleden dat mijn tweede dochter Heleen om het leven is gekomen bij een “dode hoek” ongeluk in Amsterdam. De dag voor ze overleed hebben we haar verhuisd naar Amsterdam waar ze ging studeren. Ze nam afscheid van ons met de woorden  “Morgen begint mijn nieuwe leven”. 24 uur later was ze dood, op het verkeerde moment op de verkeerde plek. Als ze nog wel haar tanden had gepoetst of juist niet, als ze niet met haar hoofd maar met haar schouder op de stoeprand was gevallen als, als, als… 

Heleen was een stralend, sprankelend, creatief, chaotisch en sensitief kind dat haar leven ten volle heeft geleefd en misschien wel meer dan dat. Haar overlijden op een moment dat de hele wereld voor haar open lag heeft ertoe geleid dat wij als gezin  maar ook veel van haar vrienden en vriendinnen zichzelf de vraag stelden  of de wijze waarop ze het leven invulden wel paste bij datgene wat ze wilden zijn. Wij realiseren ons heel sterk dat het belangrijk is om in het nu te leven, vandaag te genieten en te investeren in de verbinding met elkaar en met anderen. Was dit eenvoudig? Nee; Kostte dit tijd?  Ja heel veel; Raakten we elkaar soms even kwijt? Ja ook. Het was zwaar en het was ingewikkeld vooral ook omdat we niet allemaal in hetzelfde tempo en op dezelfde manier met het verlies omgingen. 

Rouw lost niet op, rouw verandert van vorm. Een liedje, een foto, een blijde gebeurtenis kan ook na een hele tijd  het gemis ineens weer heel erg voelbaar maken. Ondanks het feit dat ik in die periode heel veel lieve mensen om me heen had en ook professionele hulp heb gehad had ik het fijn gevonden om in die tijd ook contact te hebben met een ervaringsdeskundige. Iemand die snapt dat tweede keren soms nog zeerder doen dan eerste keren, iemand die weet hoe lastig het is om je eigen verdriet de ruimte te geven terwijl er ook nog andere kinderen zijn die jouw aandacht verdienen, iemand die niet zegt dat je maar moet bellen als je iets nodig hebt,  iemand die vooral niet zegt dat je het een plek moet geven en dat het wel gaat slijten met de tijd. Kortom iemand die aan een half woord genoeg heeft. 

Ik wil als maatje graag een tijdje met je meelopen. Dat kan letterlijk door samen te wandelen, dat kan ook digitaal,  in een cafeetje met een kopje thee of nog iets heel anders.