Op 22 oktober 2024 kregen wij onze dochter Emma, van wie we op 8 november al afscheid moesten nemen. Mijn zwangerschap verliep zwaar door extreme misselijkheid (HG), en rond 24 weken kreeg ik plotseling een hevige bloeding. Mijn lichaam leek zich klaar te maken voor een te vroege bevalling. We kozen zonder twijfel voor behandeling om ons kindje alle kansen te geven. Na een lange ziekenhuisopname leek de situatie even stabiel, maar thuis begon de bevalling opnieuw. Uiteindelijk werd ik overgeplaatst naar Zwolle, waar Emma werd geboren: klein, kwetsbaar en zo geliefd.

De periode op de NICU was intens, vol spanning maar ook met momenten van genieten. Ondertussen probeerden we zoveel mogelijk herinneringen te maken, omdat we wisten dat het misschien zomaar voorbij kon zijn. Na vijf dagen werd Emma ziek door een infectie en later kreeg ze hersenvliesontsteking. Toen er een MRI-scan werd gemaakt, werd onze grootste nachtmerrie werkelijkheid: haar hersenen waren zo ernstig beschadigd dat ze niet zou overleven. De machteloosheid, het verdriet en de boosheid waren overweldigend. Drie dagen later overleed Emma in ons bijzijn.

We kregen veel steun van familie en van onze kerk, wat ons droeg in deze onbeschrijfelijk moeilijke tijd. Dit verlies heeft ons diep geraakt, maar we hopen ooit anderen te kunnen bijstaan die hetzelfde meemaken.