Samen hebben wij twee prachtige dochters gekregen en hebben we hen allebei veel te vroeg weer moeten laten gaan.

Wij hadden een sterke kinderwens. Toen we eindelijk een positieve test in handen hadden, waren we ontzettend dankbaar en vol hoop voor de toekomst. Al snel werd de zwangerschap zwaar. Door extreme misselijkheid (HG) kon er bijna niets binnenblijven en kwamen we in het ziekenhuis terecht. Met medicatie werd het iets dragelijker, maar genieten bleef moeilijk. Toch hield de gedachte aan ons kindje ons op de been.

Met 24+5 weken kreeg ik plotseling een flinke bloeding. In het ziekenhuis leek het erop dat de bevalling op gang kwam. We kozen ervoor om alles te doen om ons kindje een kans te geven. Na een spannende periode met weeënremmers en longrijpers mochten we uiteindelijk weer naar huis. Niet veel later begonnen de weeën opnieuw en werd ik met 27 weken met spoed opgenomen. Omdat de NICU in Zwolle vol was, werden we naar het UMCG gebracht. Uiteindelijk mochten we gelukkig terug naar Zwolle, waar onze prachtige dochter Emma werd geboren.

De weken op de NICU waren intens en vol spanning, maar ook gevuld met kostbare momenten. Na vijf dagen werd Emma ziek door een infectie en kreeg ze een hersenvliesontsteking. Een MRI-scan liet zien dat haar hersenen ernstig beschadigd waren. We moesten het ondenkbare onder ogen zien: Emma zou het niet overleven. Drie dagen later overleed ze in ons bijzijn.

Een half jaar na het verlies van Emma werd ik opnieuw zwanger. Ontzettend spannend, maar we hadden hoop. Hoop op een kindje voor wie we mochten zorgen. We kregen veel begeleiding en werden nauwlettend gecontroleerd. Iedere keer zag alles er goed uit.

Tot we bij 23 weken opnieuw bang werden dat de bevalling te vroeg zou beginnen. Na een paar spannende dagen konden de artsen gelukkig een cerclage plaatsen en mochten we de zwangerschap met spanning vervolgen.

Tot die ene ochtend. Ik voelde geen beweging. We belden meteen het ziekenhuis. Daar werd onze grootste angst werkelijkheid: ook onze dochter Sophie was overleden. Een dag later ben ik in het ziekenhuis van haar bevallen.

Het verlies van onze beide dochters heeft ons diep geraakt. We kregen veel steun van familie en onze kerk. Ook binnen ons huwelijk bracht het verdriet nieuwe uitdagingen met zich mee. We leerden dat iedereen op zijn eigen manier rouwt en dat het belangrijk is elkaar daarin de ruimte te geven én er voor elkaar te blijven.

Juist vanuit die ervaring hopen wij er ooit voor anderen te kunnen zijn die hetzelfde onbeschrijfelijke verdriet doormaken.