Samen hebben wij een prachtige dochter gekregen en hebben haar veel te vroeg weer moeten laten gaan.

Wij hadden een sterke kinderwens. Toen we eindelijk een positieve test in handen hadden, waren we ontzettend dankbaar en vol hoop voor de toekomst. Al snel werd de zwangerschap zwaar. Door extreme misselijkheid (HG) kon er niets binnenblijven, en na een week kwamen we in het ziekenhuis terecht. Met medicatie werd het iets dragelijker, maar genieten bleef moeilijk. Toch hield de gedachte aan ons kindje ons op de been.

Op 24+5 weken kreeg Ilja plots een flinke bloeding. In het ziekenhuis leek het erop dat de bevalling op gang kwam. We moesten beslissen: behandelen of afwachten, met de kans dat de bevalling door zou zetten en wij dan snel afscheid zouden moeten nemen van ons kindje. Voor ons was de keuze duidelijk, we wilden alles doen om ons kindje een kans te geven. Na weeënremmers en longrijpers leek het even goed te gaan. Na tien dagen opname mochten we naar huis, maar kort daarna begonnen de weeën opnieuw. Met 27 weken werden we met spoed opgenomen. Omdat de NICU in Zwolle vol was, moesten we naar het UMCG, en later dreigde zelfs een overplaatsing naar Maastricht. Uiteindelijk mochten we gelukkig terug naar Zwolle.

Daar werd onze prachtige dochter Emma geboren. Zo klein en kwetsbaar, maar wat waren we trots. Volgens de artsen deed ze het boven verwachting goed, en langzaam durfden we te hopen.

De weken op de NICU waren intens, vol spanning, maar ook met kostbare momenten samen. Na vijf dagen werd Emma ziek door een infectie, en kort daarna kreeg ze een hersenvliesontsteking. Onze wereld stortte in. Na een MRI-scan bleek dat haar hersenen ernstig beschadigd waren. We moesten het ondenkbare onder ogen zien, Emma zou dit niet overleven. Drie dagen later overleed ze in ons bijzijn.

We kregen veel steun van familie en onze kerk, wat ons hielp in deze onbeschrijfelijk moeilijke tijd. Dit verlies heeft ons diep geraakt, maar we hopen er ooit anderen mee te kunnen bijstaan die hetzelfde doormaken. Ook kwamen er nieuwe uitdagingen in ons huwelijk. Wij zaten beiden in diepe rouw. Wij hebben onze weg samen kunnen vinden. Het leren respecteren dat iedereen op zijn eigen manier rouwt, maar ook het steunen van je partner, ondanks dat je zelf ook zoveel pijn en verdriet hebt.
We hopen er ooit anderen mee te kunnen bijstaan die hetzelfde doormaken.