Ik ben Anke, trotse moeder van Enzo* en Hanna. Tijdens onze vakantie in Maastricht in de zomer van 2023 werd Enzo plotseling ziek. Hij was toen 20 maanden oud. Na een verwijzing naar het ziekenhuis begon een intense rollercoaster. In het RadboudUMC kreeg hij de diagnose gedilateerde cardiomyopathie. Zijn hart pompte nog maar 10%. Uiteindelijk kwamen we in het ErasmusMC terecht, waar hij aan de beademing lag. Daar lag onze laatste hoop… Ondanks alle inzet van artsen en verpleegkundigen overleed Enzo op 28 september 2023, terwijl hij tussen Leonardo en mij in lag. We moesten hem laten gaan, uit liefde. De wereld zakte onder ons weg; er volgde een periode van intens verdriet en rouw.

We gingen elk op onze eigen manier met het verlies om. Hij wat stiller en praktisch en ik meer pratend, maar we verloren elkaar niet uit het oog. Iedere avond vonden we elkaar bij het drinken van een kop thee op de bank. Onze relatie is nu sterker dan ooit. In mei 2025 werden we opnieuw ouders: Enzo kreeg een zusje. Spannend, maar ontzettend fijn. We zijn dankbaar dat Hanna in ons leven is gekomen! We kunnen weer uitvoerend ouders zijn, iets wat sinds het verlies van Enzo niet kon. Zijn kamertje is nog steeds intact en Hanna heeft haar eigen kamer. De naam van Enzo klinkt elke dag; we willen dat Hanna hem leert kennen, ook al is hij niet meer fysiek bij ons.

Ik wil er voor jou zijn. Luisteren naar jouw verhaal, zonder oordeel. Delen wat herkenbaar is, als je dat fijn vindt. We kunnen (beeld)bellen, wandelen of samen een kop koffie of thee drinken. Ik weet wat je doormaakt, wat je voelt en hoeveel pijn het doet.