Skip to main content

Auteur: Annick van Werven

Allard verloor zijn zoon Jeppe

Geschreven door Annick van Werven op . Gepost in Video's.

Allard en zijn partner hadden altijd een sterke wens om pappa te worden en waren dolgelukkig toen ze een perfecte match vonden met draagmoeder Sanne. Na een lange periode van wachten en hopen, kwam hun droom uit: ze verwachtten hun zoon Jeppe. De eerste maanden waren gevuld met vreugde en fijne momenten en ondanks dat er enige achterstand was in de ontwikkeling, leek Jeppe gezond en goed te groeien. Maar plotseling gebeurde het onverwachte. Ondanks de zorg en liefde die Sanne, Allard en zijn partner voor Jeppe hadden, moesten ze veel te vroeg afscheid nemen van hun lieve zoon. In dit videoverhaal deelt Allard zijn persoonlijke ervaring van het hartverscheurende verlies van zijn zoon Jeppe.

De lege stoel: Alicja verliest haar dochter Nora

Geschreven door Annick van Werven op . Gepost in Blogs.

Het verlies van een kind is een hartverscheurende gebeurtenis die het leven van ouders voorgoed verandert. Toch gaat het leven door, zelfs wanneer ze daar nog niet klaar voor zijn. In ‘De lege stoel’ delen ouders openhartige verhalen over het verlies van hun kind. Lees hier ervaringsverhalen die gaan over de leegte die ontstaat door dit verlies. Alicja verliest haar dochter Nora bij 32 weken zwangerschap.

Onrustige start en een rustiger tweede trimester

De eerste weken van de zwangerschap verlopen onrustig. Alicja heeft regelmatig lichte bloedingen. Niet helemaal standaard, maar volgens de verloskundige niets om zich zorgen over te maken. Het zijn woorden waar ze zich aan vastklampt. Het is haar eerste zwangerschap, alles is nieuw en spannend. Ze probeert de angst los te laten, al blijft het verwarrend en onzeker. Na die eerste weken verloopt de zwangerschap rustiger. De bloedingen blijven weg, de vermoeidheid neemt wat af. Alleen de misselijkheid in de namiddag en avond blijft hardnekkig. Toch overheerst het genieten. De groeiende buik, de eerste schopjes, het vooruitzicht dat er een kindje aankomt.

Babymoon en nierstenen

Samen besluiten ze een weekje weg te gaan, een babymoon. Nog even samen genieten voordat alles verandert. Tijdens de vakantie, rond 27 weken zwangerschap, krijgt Alicja last van harde buiken. Ze doen het rustig aan: kleine wandelingen in de ochtend, rust in de middag. Kort na thuiskomst krijgt ze hevige buikpijn. Het voelt anders dan voorheen, moeilijk te plaatsen. Is het de zwangerschap? Iets anders? Na onderzoek in het ziekenhuis blijkt dat ze nierstenen heeft. Voor de baby is het niet gevaarlijk, maar de pijn is intens. Er is weinig aan te doen, behalve zware pijnstilling die haar suf en duizelig maakt. Een week lang overheersen de klachten, daarna verdwijnen de stenen en keert langzaam de rust terug. Niet veel later volgt een bijzondere dag: de babyshower. Alicja is bijna 32 weken zwanger. Familie en vrienden verrassen haar met een dag vol liefde, warmte en cadeaus. Het is zonnig, vrolijk, een moment om te koesteren. Voor het eerst sinds lange tijd durft ze weer vooruit te kijken. Het aftellen naar haar verlof kan beginnen.

Een onbestemd gevoel

Op woensdag 9 mei wordt Alicja wakker met een vreemd gevoel. Ze merkt dat Nora minder beweegt in haar buik. Niet helemaal stil, maar duidelijk anders. Het is lastig te duiden, lastig te plaatsen. De verloskundige luistert en hoort een goede hartslag. Voor de zekerheid en volgens protocol, volgt een controle in het ziekenhuis. Daar worden een CTG, echo en bloeddrukmeting gedaan. Alles lijkt in orde. Rond 32 weken kan het kloppen dat een baby minder beweegt, horen ze. Alicja wil dat geloven. Ze laat zich geruststellen, al blijft er diep vanbinnen onrust. Ze stopt haar twijfel weg, alsof het dan minder waar wordt. Alles in Alicja voelde het: haar dochter leefde niet meer. Ze stond huilend onder de douche, met een zware buik en een nog zwaarder hart. n het ziekenhuis werd haar gevoel bevestigd. Nora’s hartje klopte niet meer. Wat daarna volgde is moeilijk te beschrijven. Verdriet. Onmacht. Boosheid. Schuld. Alicja vroeg zichzelf eindeloos af waarom ze haar gevoel niet serieus had genomen, waarom ze niet aan de bel had getrokken de avond daarvoor, en waarom ze zich had laten overtuigen door echo’s, metingen, goedbedoelde verklaringen en geruststellingen.“Mijn intuïtie fluisterde al die tijd, maar ik luisterde er niet naar.” De wereld stort in. Alles wat zo dichtbij leek – de geboorte, de toekomst met hun dochter – glijdt weg. Wat overblijft is een leegte die niet te beschrijven is.

Schuld en gemis

De eerste jaren lukt het Alicja om te overleven. Ze gaat door op doorzettingsvermogen en kracht. Totdat dit na 5 jaar niet meer lukt. Ze heeft nooit tijd en ruimte gemaakt voor het rouwen. Inmiddels is zij 2 jaar verder en na een intensief traject met een haptotherapeut leert zij opnieuw luisteren naar haar intuïtie. Soms komt het onverwacht terug, midden op de dag of bij een herinnering. Met het verlies van Nora verloor Alicja niet alleen haar dochter, maar ook het vertrouwen in zichzelf. Het is een weg van rouw en verwerking. Langzaam leert ze opnieuw luisteren naar haar intuïtie. Ze herkent beter hoe subtiel intuïtie kan zijn. Het vraagt stilte, zachtheid en vertrouwen. Op 13 mei viert het gezin ieder jaar Nora’s geboortedag. Het is een dag die niet alleen in het teken staat van verdriet, maar ook van herinneren en eren. Er is ruimte voor liefde en verbondenheid. Het gemis blijft, maar ook de band. Nora is deel van hun gezin, al is ze niet meer lijfelijk aanwezig. Haar korte bestaan heeft blijvende sporen nagelaten. Het verlies heeft Alicja veranderd. Het heeft haar zachter gemaakt, wijzer en dichter bij zichzelf gebracht.

De verbinding met Nora blijft, voor altijd.

De lege stoel: Niki & Ryan verloren hun zoon Fos

Geschreven door Annick van Werven op . Gepost in Blogs.

Het verlies van een kind is een hartverscheurende gebeurtenis die het leven van ouders voorgoed verandert. Toch gaat het leven door, zelfs wanneer je daar nog niet klaar voor bent. In ‘De lege stoel’ delen ouders openhartige verhalen over het verlies van hun kind. Lees hier ervaringsverhalen die gaan over de leegte die ontstaat door dit verlies. Niki en Ryan verliezen hun zoon Fos bij 29 weken zwangerschap. “Wij delen zijn verhaal met de wereld, omdat dit hem in leven houdt.”

Op 7 maart gingen Niki en haar man Ryan nietsvermoedend naar het ziekenhuis voor een groeiecho. Niki was al wekenlang erg ziek tijdens haar zwangerschap, dus dat het kindje misschien wat kleiner zou zijn, hield ze al rekening mee. Maar de stilte in de echokamer voelde anders. Zorgwekkend. Er werd een tweede echoscopiste bij gehaald. Dan komt het nieuws: hun zoontje heeft veel vocht in zijn buik. Het ziet er ernstig uit.

“Stap nu meteen in de auto en stop nergens. De tijd tikt.”

Ze krijgen te horen dat hun ziekenhuis hen niet verder kan helpen. Ze moeten meteen naar Maastricht. “Niet meer naar huis? Ik was pas 27 weken zwanger… en we hadden nog een dochtertje van anderhalf thuis.” Alles ging ineens razendsnel. In Maastricht blijkt dat alleen het LUMC in Leiden hen kan helpen. Daar kunnen ze een bloedtransfusie geven aan de baby, via de baarmoeder. De arts drukt hen op het hart: “Stap nu meteen in de auto en stop nergens. De tijd tikt.”

Onderzoek, onzekerheid en wachten

In Leiden worden Niki en Ryan opgevangen door een gynaecoloog. Ze horen dat het kindje ernstig ziek is, maar er blijven veel vraagtekens. Er wordt een vruchtwaterpunctie voorgesteld. Eng, maar nodig. “We hadden niets meer te verliezen.”

De eerste bloedtransfusie wordt een week later gepland, maar last-minute weer afgeblazen vanwege een afwijking in het bloed. Alles staat opnieuw stil. Weer wachten, weer spanning.

De maandag erop krijgt Niki opnieuw een rustgevend pilletje en wordt de transfusie alsnog uitgevoerd. Maar… hij slaat niet aan. De artsen moeten erkennen: dit is geen bloedarmoede. De hoop vervliegt. De uitslag van de vruchtwaterpunctie laat nog op zich wachten. In de dagen die volgen blijft hun dochtertje Mae thuis een lichtpunt. Door haar “schijnt af en toe de zon tussen de donkere wolken door.”

Tussendoor zoekt Niki houvast in de kleinste dingen. De schopjes van Fos in haar buik geven haar troost én angst tegelijk. Iedere beweging kan de laatste zijn. Ze probeert bewust te voelen. Even contact, even verbinding. Even weten: hij is er nog.

De bevalling

Dan, op een woensdag, voelt Niki krampen. “Diep vanbinnen wist ik dat het weeën waren, maar ik ontkende het.” Ze belt naar Maastricht, en al snel wordt duidelijk: de bevalling is begonnen. Ze is net geen 29 weken zwanger. In het ziekenhuis blijkt ze 4 cm ontsluiting te hebben. De kamer vult zich met artsen en verpleegkundigen. Ze hopen vooral dat Fos de bevalling overleeft, zodat ze hem kunnen vasthouden en liefde kunnen geven.

Op 20 maart 2025 om 04:10 uur wordt hun zoontje Fos geboren. Hij leeft een half uur. Een half uur vol liefde, vol woorden die hem vertellen hoe geliefd hij is. “Hij heeft alles gegeven, maar we konden niks voor hem doen.”

Galactosialidose

Twee dagen later komt het telefoontje uit Leiden. De uitslag van de vruchtwaterpunctie is binnen. Fos had een zeer zeldzame stofwisselingsziekte: Galactosialidose. Wereldwijd zijn er slechts honderd kinderen bekend met deze aandoening. Zowel Niki als Ryan blijken drager van het gen.

Ze krijgen te horen dat kinderen met deze ziekte zelden ouder dan twee jaar worden – en Fos was zó ziek, dat hij zijn eerste levensjaar waarschijnlijk niet had gehaald.

Hun dochtertje Mae heeft de ziekte niet. Maar de kans bij volgende kinderen is 25%.

“Fos hoort bij ons gezin”

De week na zijn geboorte staat in het teken van afscheid nemen én vieren. Fos krijgt een eigen plekje in het gezin. “Wij zijn voor de tweede keer papa en mama geworden. Mae is een trotse grote zus.” Ze leren Mae dat haar broertje naar de hemel is gegaan, en als ze op zijn kamertje komt, zwaait ze omhoog. Fos blijft altijd een deel van hen.

Het gezin kiest ervoor Fos’ verhaal te delen. “Dit houdt hem in leven. Zo mogen we zijn naam blijven noemen en geven we ruimte aan ons verdriet. En misschien biedt het herkenning of troost voor andere gezinnen.”

Zoals op zijn geboortekaartje stond: “De mooiste bloemen, worden als eerste geplukt.”

 

De lege stoel: Daan verloor zijn dochter Lauren

De lege stoel: Daan verloor zijn dochter Lauren

Geschreven door Annick van Werven op . Gepost in Blogs.

Het verlies van een kind is een hartverscheurende gebeurtenis die het leven van ouders voorgoed verandert. Toch gaat het leven door, zelfs wanneer je daar nog niet klaar voor bent. In ‘De lege stoel’ delen ouders openhartige verhalen over het verlies van hun kind. Lees hier ervaringsverhalen die gaan over de leegte die ontstaat door dit verlies. Daan en zijn vrouw verloren hun eerste dochter Lauren onverwacht na 41 weken zwangerschap. “We blijven over haar vertellen.”

De gehele zwangerschap was er niks aan de hand met Lauren. Toch gaat het mis, na precies 41 weken zwangerschap. “De verloskundige kon geen hartslag vinden, dus zijn we naar het ziekenhuis geracet. Daar hoorden we dat haar hartje niet meer klopte.” Lauren wordt stil geboren.

Alles was klaar

Lauren zou het eerste kindje zijn van Daan en zijn vrouw. Alle voorbereidingen waren al getroffen. “Alles was klaar. De babykamer was klaar. De maxi cosi was mee naar het ziekenhuis. Zelfs de box stond al klaar in de woonkamer.” Om de pijn wat te verzachten, halen de vader en schoonvader van Daan de box weg. Lauren wordt op haar kamertje gelegd en later naar de slaapkamer van Daan en zijn vrouw gebracht.

Daan vervalt in regelmodus. Hij begint alles rondom de uitvaart te regelen. Toch houdt ook dat een keer op. “De eerste weken na haar dood leefden we in een roes. Het was heel emotioneel.” Ondanks de intense pijn en het verdriet, kan Daan tóch een positief punt noemen uit die periode. “We hebben zo veel hulp gehad van familie en vrienden. We hoefden maar te bellen en ze stonden voor ons klaar. In die periode hebben we absoluut ontdekt hoe belangrijk die mensen voor ons zijn.”

Het gezin

Inmiddels is het vijf jaar geleden dat Lauren overleed. Daan en zijn vrouw kregen in die periode twee kinderen. Het gezinnetje is gelukkig, al zal het verdriet om Lauren nooit verdwijnen. “Gisteren waren Romée en Nolan zo lief aan het spelen samen. Dan sta ik er naar te kijken en word ik opeens overmand door emoties. Je mist gewoon iemand in die situatie. Je mist een kind. Die realisatie heb ik nog regelmatig.”

Lauren is overleden, maar ze is niet verdwenen uit het gezin. In de woonkamer staan plankjes met spullen die doen denken aan Lauren, zoals haar geboortekaartje. Ook zijn er foto’s van Lauren in huis. “Romée begint nu ook door te krijgen dat Lauren haar grote zus is. Ze stelt er vragen over en wij beantwoorden die met alle liefde. We blijven over haar vertellen.” Het gezin van Daan krijgt binnenkort een nieuw lid. “Mijn vrouw is nu zwanger van nummer vier. Die gaan we ook gewoon over Lauren vertellen.” Daan is gelukkig met zijn gezin. De liefde voor zijn kinderen is groot en daar hoort ook Lauren bij. “Ik denk iedere dag aan haar.”

Elsbeth en Frans

Elsbeth & Frans verloren hun dochter Sara (17) aan zelfdoding

Geschreven door Annick van Werven op . Gepost in Video's.

In dit ontroerende videoverhaal delen Elsbeth en Frans het verhaal van hun dochter Sara, die op 17-jarige leeftijd overleed door zelfdoding. Sara stond bekend als een vrolijk en creatief meisje, maar ook gevoelig was en worstelde met het loslaten van de zware emoties van anderen. Ondanks haar struggles, was Sara altijd een zorgzaam meisje die zich vaak wegcijferde voor anderen. In dit videoverhaal vertellen Elsbeth en Frans openhartig over hun dochter en de impact van haar verlies. “Ik ben trots dat het haar gelukt is zo waardig mogelijk te sterven,” zegt Elsbeth. Ze willen hun verhaal delen om het taboe rond zelfdoding te doorbreken en anderen te laten weten dat het oké is om te praten over verlies en rouw.

Kennisbank

Meer over suicide

De lege stoel: Chris verloor zijn dochter Esmee

Geschreven door Annick van Werven op . Gepost in Blogs.

Het verlies van een kind is een hartverscheurende gebeurtenis die het leven van ouders voorgoed verandert. Toch gaat het leven door, zelfs wanneer je daar nog niet klaar voor bent. In ‘De lege stoel’ delen ouders openhartige verhalen over het verlies van hun kind. Lees hier ervaringsverhalen die gaan over de leegte die ontstaat door dit verlies. Na bijna een jaar ziek te zijn geweest overlijdt de 3-jarige Esmee, dochter van Chris de Ron. Het geloof helpt Chris nog altijd bij het missen van zijn dochter. “We hebben niet voor altijd afscheid genomen.”

Als Esmee twee jaar oud is, krijgt ze neuroblastoom-kinderkanker. “De primaire tumor zat in de bijnieren, met uitzaaiingen in haar botten en beenmerg.” Er kwam een behandeltraject op gang. Aan het einde van dat traject moet Esmee naar Amerika voor immuuntherapie. “Vlak voor vertrek werden er toen nieuwe tumoren ontdekt. Toen werd besloten om nog twee chemokuren te geven. Na de eerste van die twee is ze overleden aan een maagbloeding.” Esmee wordt drie jaar oud.

Én hij hoefde niet meer bang te zijn dat Esmee dood zou gaan, want dat was al gebeurd.

Het gezin van Chris bestaat naast Esmee uit drie andere kinderen. De oudste twee kinderen waren negen en zeven jaar oud toen Esmee overleed. Zij hebben deze periode bewust meegemaakt. “In de week nadat Esmee was overleden, bracht ik onze oudste zoon naar bed. Ik vroeg hoe hij het vond. Hij zei dat hij het eigenlijk wel prettig vond dat ze was overleden. Nu mocht hij weer thuis slapen, kon ik weer ’s avonds voorlezen en was de hond weer thuis. Én hij hoefde niet meer bang te zijn dat Esmee dood zou gaan, want dat was al gebeurd.”

Vrijwel meteen na het overlijden van zijn dochter gaat Chris weer aan het werk. “Ik werk bij Defensie. Zij gaven me alle ruimte om zelf te bepalen wat op dat moment kon en niet kon. Ondanks dat ben ik, misschien een beetje typisch als man, volledig op mijn werk gedoken. Dan had ik wat te doen.” Een paar maanden later gaat het gezin een weekendje weg. ’s Nachts valt Chris ineens op de grond in de hotelkamer. “Dat was voor mij wel een teken dat ik even een stapje terug moest doen.” Dat doet Chris tijdelijk, maar al snel gaat hij weer aan het werk.

Esmee is dan wel overleden, ze is niet weg

De dood van Esmee heeft een bepalende rol gespeeld in het leven van Chris. “In de periode net na haar overlijden heb ik geleerd dat je gezin op één staat. Ik ben wat selectiever geworden in de dingen die ik over heb voor bijvoorbeeld mijn werk.” Esmee is dan wel overleden, ze is niet weg. Het geloof speelt hierin voor Chris een belangrijke rol. “We zien elkaar nu even niet meer. Ik moet nog een paar jaar wachten, maar dan gaan we elkaar weer zien. We hebben niet voor altijd afscheid genomen.” Het geloof heeft Chris en zijn gezin ook geholpen in de periode dat Esmee ziek was en uiteindelijk overleed. “We zijn voor mijn gevoel door die periode heengedragen.”

Op 25 maart ‘viert’ het gezin de geboortedag van Esmee. “We zijn ’s ochtends ergens een gebakje gaan eten. Daarna zijn we samen naar het graf gegaan. ’s Avonds zijn we met het hele gezin uit eten geweest, zoals we ook doen bij de verjaardagen van de andere kinderen.” Ook in huis is ze aanwezig. “De tante van mijn vrouw heeft een mooi schilderij van Esmee gemaakt. Die staat bij ons in de hoek van de woonkamer. Ze is en blijft een onderdeel van ons leven.” Nu is het twaalf jaar na de dood van Esmee. Het gezinsleven is weer doorgegaan en het leven van Chris ook. Toch speelt zijn dochter nog altijd een rol in zijn leven: “Het verdriet wordt minder, maar het gemis blijft voor altijd.”

Parmila & Bekir verloren hun zoon Djibriël

Geschreven door Annick van Werven op . Gepost in Video's.

Parmila en Bekir waren in blijde verwachting van hun derde kindje. Tijdens het intakegesprek bij de verloskundige bleek al dat er iets niet goed was met hun kindje. Ze leefde toe naar de 24-weken echo, maar vlak daarvoor gaat het mis. In deze video delen Parmila & Bekir hun verhaal over hun prachtige zoon Djibriël.

Blog De Lege Stoel: Femke verloor haar dochter Jitta

De Lege Stoel: Femke verloor haar dochter Jitta

Geschreven door Annick van Werven op . Gepost in Blogs.

Het verlies van een kind is een hartverscheurende gebeurtenis die het leven van ouders voorgoed verandert. Toch gaat het leven door, zelfs wanneer je daar nog niet klaar voor bent. In ‘De lege stoel’ delen ouders openhartige verhalen over het verlies van hun kind. Lees hier ervaringsverhalen die gaan over de leegte die ontstaat door dit verlies. Na 34 weken zwangerschap overlijdt Jitta, de aankomende dochter van Femke Straatsma, volledig onverwacht. Nu vijf jaar later, mist ze Jitta nog altijd. “Er zijn allemaal vragen over haar waar ik nooit antwoord op ga krijgen. En toch mis ik haar gewoon.”

Op het moment dat Femke zwanger raakt van Jitta, heeft ze al twee dochters. Haar kinderen zijn 2 en 4 jaar oud als Jitta overlijdt. “Met name de oudste keek heel erg uit naar de komst van haar zusje. Ze waren erbij toen we het nieuws te horen kregen en hebben de angst en paniek van dichtbij meegemaakt.” Vanaf het begin zijn Femke en haar man heel open over het overlijden van Jitta. “In overleg met school hebben we besloten wél te trakteren, een vurige wens van de grote zussen. Voorafgaand heb ik een berichtje gestuurd naar alle ouders. Dat maakte dat het meteen duidelijk was voor iedereen. Daardoor voelde ik me ook zelf vrijer om weer op dat schoolplein te gaan staan. Door zelf mijn hand uit te steken, werd het voor andere ouders makkelijker om naar ons toe te komen.”

Rouw én trauma

Zes weken na het overlijden van Jitta komt het gehele zin thuis te zitten door de coronacrisis. Het samenzijn is fijn, maar zorgt er ook voor dat Femke amper aan het verwerken van alle gebeurtenissen toe komt. Ze werkt hard om haar gezin en haar leven draaiende te houden. Ze begint een nieuwe baan en de kinderen mogen weer naar school. Op dat moment gebeurde er ook niets naars in de familie “Toen ging bij mij het lichtje uit en ben ik thuis komen te zitten.” Bij de psycholoog ontdekt Femke dat ze – naast het rouwproces – een trauma heeft opgelopen. “Ik had echt last van dingen. Ik kwam een keer de verloskundige tegen en stond te trillen op mijn benen. Toen ik in de bioscoop een filmpje van die verloskundige praktijk zag, raakte ik volledig in paniek.” Het verwerken hiervan vroeg iets wezenlijk anders dan alleen het omgaan met het verdriet van het verlies.

Femke begint aan een traject met EMDR-therapie. Ze zegt haar baan op en begint andere levenskeuzes te maken. “Ik ben mijn droom om juf te worden in het basisonderwijs achterna gegaan. Daarnaast bevalt Femke ook nog van een zoontje. “De zwangerschap ging helemaal goed. Ik zie ons als een gezin met vier kinderen. Mijn zoontje is geen vervanging, hij is gewoon Bauke.”

Onbeantwoorde vragen

Femke mist een dochter die ze nooit heeft zien opgroeien. “Ik heb haar gevoeld in mij, heb haar gezien, vastgehouden en over haar gedroomd. Ik hou van Jitta, maar ik weet niet hoe ze zou zijn geweest binnen ons gezin. Ik heb haar nooit in haar ogen kunnen kijken of de twinkels in haar ogen mogen zien. Allemaal vragen over haar waar ik nooit antwoord op ga krijgen. En toch mis ik haar gewoon. Dat ik al die dingen niet weet, maakt eigenlijk niks uit.” Jitta heeft een plekje in het gezin van Femke. Haar naam staat bovenop de kast. “Als we het over haar hebben, zie ik de meiden er vaak even naar kijken.” Jaarlijks ‘viert’ het gezin Jitta’s verjaardag. “Die dag mogen de kinderen namens Jitta bepalen wat we gaan eten. Vaak gaan we ook naar het ziekenhuis waar ze geboren is. Dan steken we een kaarsje voor haar aan en eten we een worstenbroodje. Het is geen treurige dag, maar het is gewoon de verjaardag van Jitta.”

Inmiddels is het vijf jaar geleden dat Jitta overleed en werd geboren. “Het wordt een steeds minder beladen onderwerp. Het blijft verdrietig, maar het intens rouwen neemt wel af.” De eerste jaren had Femke het zwaar in aanloop naar de geboortedag. “Ik beleefde alles opnieuw. Vanaf dat we het nieuws te horen kregen tot aan de crematie en de dagen erna. Maar ik merk dat het elk jaar weer veranderd. Het is bij me, maar minder intens.”

Voor Femke is praten over wat haar is overkomen erg belangrijk. “Door ons verhaal te vertellen, gaan anderen ook meer over zichzelf delen. Door jezelf uit te spreken, help je ook anderen te praten over moeilijke onderwerpen.” Het hele gezin heeft, ieder op zijn eigen manier, verdriet van het overlijden. “Ik ben trots dat mijn kinderen me hebben zien struikelen, maar ook weer op hebben zien krabbelen. Ze hebben al jong geleerd dat dit bij het leven hoort. Ik had het ze liever bespaard, maar ben wel dankbaar dat ik ze hierin heb voor mogen gaan.”

Geschreven door Cas Geleijnse

 

Annely & Mattijn verloren hun dochters Romy & Anna

Geschreven door Annick van Werven op . Gepost in Video's.

Annely & Mattijn verwachten bij hun tweede zwangerschap een tweeling. Bij 15 weken zwangerschap blijkt dat het met Anna flink mis is. Ze heeft geen nieren en ze zou daardoor na de bevalling komen te overlijden. Ze moeten zich gaan voorbereiden op een welkom en een afscheid tegelijk. De meisjes worden na 33,5 week zwangerschap geboren, maar na de bevalling wordt duidelijk dat het ook met Romy niet goed gaat. In deze video delen Annely & Mattijn hun verhaal over hun prachtige dochters Romy & Anna.

De lege stoel: Annick verloor haar dochter Fleur

Geschreven door Annick van Werven op . Gepost in Blogs.

Het verlies van een kind is een hartverscheurende gebeurtenis die het leven van ouders voorgoed verandert. Toch gaat het leven door, zelfs wanneer je daar nog niet klaar voor bent. In ‘De lege stoel’ delen ouders openhartige verhalen over het verlies van hun kind. Hoe beïnvloedt dit verlies hun relatie, gezin en leven? Ontdek hoe zij omgaan met het verdriet, de pijn, de leegte en de kracht vinden om verder te gaan. Annick van Werven verloor haar dochter Fleur toen ze zes jaar was. Ze herinnert zich de lege stoel tijdens de Eerste Kerstdag na Fleurs dood nog goed. “Ik weet nog dat ik het toen zo moeilijk kreeg, omdat je gewoon beseft dat ze er niet meer bij is.”

Met een grote glimlach vertelt Annick over haar dochter. “Fleur was een heel vrolijk en avontuurlijk meisje. Ze was heel amicaal naar mensen toe. Fleur was altijd wel even in voor een knuffeltje en ze zat ook altijd als laatste aan tafel, omdat ze maar bleef kletsen.” Annick haalt een leuke herinnering op aan de zomervakantie voorafgaand aan het overlijden van Fleur. “We zouden een meidendag doen met zijn tweeën. Dat ging toen niet door, want toen brak haar broer zijn kleine teen. We hebben die dag nog ingehaald. Ik heb nog een foto dat ze heel gek achter een karretje loopt in de IKEA.”

Dat vrolijke en onbezorgde leventje komt plotseling ten einde.

Op 17 september 2018 overlijdt Fleur aan de gevolgen van een ongeluk met een grasmaaier. Tijdens het spelen op een openbaar grasveldje gaat het helemaal mis en komt ze onder deze grasmaaier terecht. Een aantal dagen na dit ongeluk bezwijkt Fleur aan haar verwondingen; ze wordt slechts zes jaar oud. Het verdriet is enorm, ook meer dan zes jaar later. “ De eerste Kerst zonder Fleur Normaal gesproken is Kerst altijd een hele gezellige feestdag voor Annick en haar familie. “Eerste Kerstdag zijn we altijd met de familie samen en maakt iedereen wat te eten klaar. We doen spelletjes met elkaar en de jeugd zit boven.”

De eerste Kerst zonder haar dochter

Annick herinnert het zich nog als de dag van gisteren. Er was letterlijk een lege stoel aan tafel: de stoel van Fleur. Iedere keer als Annick ernaar kijkt, voelt ze de pijn van het gemis. “Ik weet nog dat ik het toen zo moeilijk kreeg, omdat je gewoon beseft dat ze er niet meer bij is.”
De tegenstelling met hoe de Kerst er normaal voor haar uitzag is enorm. “Fleur had dan altijd een hele mooie jurk aan en was heel veel aan het kletsen.” Ondanks de verscheurende pijn, wordt deze Eerste Kerstdag zonder Fleur toch gezellig. “We hebben een hele fijne dag gehad samen. Dat vind ik zo belangrijk. Met de familie bij elkaar zijn en het gezellig hebben, ondanks dat je mensen mist. De warmte van de familie ving mijn verdriet op.” Inmiddels heeft Annick een aantal keer Kerst meegemaakt sinds het verlies van Fleur. Het grote verdriet van die eerste keer is minder geworden, maar de pijn blijft.

Opzien tegen Kerst

Samenzijn met de hele familie kan erg confronterend zijn. Juist op die momenten valt het extra op dat er iemand ontbreekt. Ieder jaar weer ziet Annick op tegen de feestdagen. “Je bent toch bang dat het op die dag heel confronterend wordt. Kerst is echt een familieding en ik heb die eerste Kerst het gemis zo heftig gevoeld. Je ziet op tegen die pijn.” Opvallend genoeg is Kerst zelf een stuk minder vervelend dan de aanloop ernaartoe. “Het samenzijn op de dag zelf is heel fijn. Er wordt ook altijd over Fleur gepraat.” Annick en haar familie zorgen ervoor dat Fleur actief besproken wordt tijdens de Kerstdagen. “We hebben het niet over het gemis, maar meer over onze herinneringen aan Fleur. Er wordt gepraat alsof ze er ook nog gewoon bij is en dat is heel fijn.”

Het gevoel van de lege stoel is niet meer zo sterk als bij die eerste Kerst. Voor Annick werken de Kerstdagen met familie nu vooral helend, juist op de momenten dat ze Fleur het meeste mist. “Er zijn genoeg verdrietige momenten, maar er zijn ook de mooie momenten.” Ze is heel bewust bezig met het genieten van de Kerstdagen én met het herinneren van haar dochter.

“Ik wil niet alleen maar aan haar denken en me verdrietig voelen. Zo zou Fleur ook niet zijn. Met zijn allen verdrietig Kerst vieren doet haar geen eer aan.”

Geschreven door Cas Geleijnse